Boris to japoński zespół znany z tego, że na każdym albumie zmienia gatunek muzyczny. Dotychczas zespół grał stoner metal, psychodeliczny rock, drone doom, sludge metal, noise, ambient oraz tradycyjny rock. Nazwa zespołu wzięła się od utworu "Boris" grupy The Melvins (z albumu Bullhead). Na swoich wczesnych albumach zespół grał głównie drone doom oraz stoner metal. Późniejsze albumy, takie jak Akuma No Uta lub Pink opierają się bardziej na tradycyjnym rocku o mainstreamowym brzmieniu. Boris nagrał albumy wspólnie z japońskimi muzykami Keijim Haino oraz Merzbow'em. Ich album, Altar, nagrany wraz z amerykańskim zespołem Sunn O))) został wydany 31 października 2006 roku. Zaczynając w 2000 roku z Absolutego, potem w 2003 r. Amplifier Worship, w ostatnim roku zaś Akuma No Uta, z każdym albumem są coraz silniejsi. W tym roku swe niepowtarzalne występy przywieźli i do nas, grając kolejno wyprzedane koncerty. Kontynuując swoją nad wyraz płodną twórczość, z ramion Southern Lord wypuszczony zostaje dumnie nowy studyjny album grupy o wdzięcznym tytule Pink. Stronnicy Borisa wiedzą, że po każdym ich wydawnictwie spodziewać się można czegoś nieprzewidywalnego, całkiem niezwykłego, sukcesywnie kującego ich formę w ku jakiemuś nowemu kształtowi. Pink nie stanowi tutaj odstępstwa! Jakkolwiek, to nowe nagranie najprawdopodobniej po raz pierwszy łączy w sposób efektywny najmocniejsze elementy tego do czego Boris jest zdolny, w jeden solidny, kompletny, zwięzły album. Mega-dronowość z Amplifier Worship jest jawna chociażby w takich utworach jak Blackout, w Nothing Special i Six, Three Times słyszalne są konotacje punk rockowe, natomiast ekstremalnie mroczna psychodela manifestuje samą siebie w Afterburner. Poza tym (jeśli to jeszcze mało) można się doszukać inspiracji sfuzzowanym acid rockiem rodem z lat siedemdziesiątych w tytułowym, roztupanym Pink. Decydującym punktem na tym albumie jak i nowym "daniem" wyłożonym na stół jest napar z ultra-chwytliwej melodyjności podany z już i tak sycącym daniem głównym, którego jakoś po tylu płytach, wciąż nie dość nam. Utwór otwierający płytę, jak i ten zamykający, podobnie jak tytułowy składa się z zakaźnych melodii wokalnych, które w połączeniu z inteligentnym pisarstwem piosenkowym tworzą niezaprzeczalnie mocny związek. Tak jak w przypadku wszystkich poprzednich płyt Borisa w Southern Lord, opakowanie autorstwa Stephena OMalleya jest specyficznie psychodeliczne, ze skrajnym zainteresowaniem detalami. Otwarcie różowej wkładki ujawnia trzy perforowane kartki płatków "kwasu"!

Telewizja wykonawcy Boris

Najważniejsze albumy Wykonawcy Boris:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy Boris